Un òme n’avèva que dus hilhs.
Lo mèi joen digot a son pair :
« Es temps que siasqui mon mèste
e qu’avi argent ;
cau que posqui me’n anar
e que vesqui país.
Partatjatz vòste ben
e balhatz-me çò que divi aver. »
« ò mon hilh, digot lo pair,
coma volhes ;
ès un maishant e seràs punit. »
E après, draubiscot un tiroèr
partatgèt son bien e ne hascot duas part.
Quauques jorns après, lo maishant se’n angot deu vilatge
en hant deu fièr
e sans díser arren a digun.
Traversèt regde lanas,
bòs e ribèras.
Au cap de quauques mes,
divot vénder sas hardas an una vièlha hemna
e se loguèt end’estar vailet.
L’envoien dens las pèças ende guardar los ases e los buous.
Lavetz estot regde malurós.
N’avot pas mèi de lèit ende dromir la nueit
ni de huec ende se cauhar quand avèva fred.
Avèva quauque còp tant hame
qu’auré bien minjat aquelas huelhas de caulet
e aquela fruita porida que minjan los pòrcs ;
mès digun li balhava arren.
Un sera, lo vénter vuèit,
se deishèt tombar sur un trosh
e espiava per la cròsea
los ausèths que volavan leugèrament.
E après vescot paréisher dens lo cèu
la lua e las estelas
e se digot en plorant :
la-bas, la maison de mon pair
es plea de vailets
qu’an pan e vin
uous e fromatge
tant que’n vòn.
Pendent aqueth temps, jo morissi de hame ací.
E ben, me vau levar,
anguerèi trobar mon pair e li ac dirèi :
« Hascoi un pecat quand voloi vos deishar
avoi grand tòrt
e cau que me’n punisquetz,
ac sabi bien.
M’apeletz pas mèi vòste hilh,
tretaz-me coma lo darrèr de vòstes vailets ;
estoi copable mès m’auejavi luènh de vos. »